Down to the Doors

บ้านหลังนี้เพิ่งสร้างเสร็จ ผนังทาขาวเรียบ ฝ้ามีไฟหลืบซ่อนอยู่ตามแนวขอบห้อง พื้นปูไม้ ตอนที่เราเข้าไปงานยังไม่จบดี พื้นทั้งบ้านยังปูกระดาษแข็งกับผ้าใบฟ้าคลุมกันไว้อยู่ ห้องกลางบ้านเป็นห้องยาวที่ยังโล่ง และมีเสาสี่เหลี่ยมสีขาวต้นหนึ่งตั้งอยู่กลางพื้นที่ ไม่ได้ชิดผนังด้านไหนเลย เป็นเสาที่ยังไงก็ต้องอยู่ตรงนั้น

งานไม้สักเก่าในบ้านหลังนี้เป็นของเราทั้งหมด ตั้งแต่ตู้กั้นห้องที่ต่อเป็นผืนเดียวกับผนังระแนง หน้าบานครัวกับตู้แขวนกระจกลอน เตียง ตู้ข้างเตียง ตู้เสื้อผ้า ไปจนถึงประตูทุกบานในบ้านพร้อมวงกบและบัวเชิงผนัง ส่วนเคาน์เตอร์หินขัดในครัวเป็นงานของช่างปูน พื้นและกระเบื้องก็เป็นของตัวบ้าน สิ่งที่บอกได้ชัดที่สุดว่างานนี้วัดจากหน้างานคือเสาสีขาวต้นนั้น ตู้กั้นห้องไม่ได้หลบเสา แต่ถูกทำให้เสาเข้าไปอยู่ในช่องของตู้ ชั้นวิ่งมาชนเสาแล้วไปต่อที่อีกฝั่งในระดับเดียวกัน เสาจึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของตู้ แทนที่จะเป็นสิ่งกีดขวางกลางห้อง

ของทั้งบ้านถูกผูกไว้ด้วยของสองอย่าง อย่างแรกคือหน้าไม้เรียบที่วางลายตั้งขึ้นเหมือนกันหมด ไม่มีคิ้วบัวหรือลวดลายบนหน้าบานไหนเลย ประตูจึงหน้าตาเป็นญาติกับหน้าบานตู้ครัวและกับแผงของตู้กั้นห้อง อย่างที่สองคือกระจกลอน มันโผล่ขึ้นมาซ้ำ ๆ ในทุกที่ที่ต้องการให้แสงผ่านแต่ไม่ต้องการให้มองทะลุ ทั้งบนตู้แขวนในครัว บนช่องบนกับช่องล่างของประตูห้อง บนบานเลื่อน และที่ช่องแคบสองข้างประตูหน้าบ้าน และเพราะวงกบกับบัวเชิงผนังเป็นงานไม้ชุดเดียวกับประตู บ้านหลังนี้จึงไม่มีรอยต่อที่ไม้คนละชุดมาเจอกันแล้วสีไม่ตรงกันเลยสักจุด

ประตูคือของในบ้านที่ถูกจับมากที่สุดโดยที่ไม่มีใครสังเกต ทุกคนในบ้านผลักมันวันละหลายสิบครั้งตลอดอายุของบ้าน ขอบบานตรงระดับมือจึงเป็นจุดที่สึกก่อนเพื่อนเสมอ และเป็นเหตุผลว่าทำไมประตูถึงเป็นชิ้นที่ควรทำจากไม้จริงเนื้อเดียวกับของอย่างอื่นในบ้าน ไม่ใช่ของถูกที่สุดที่หาซื้อได้ กระจกลอนที่ช่องบนของบานก็ทำให้ทางเดินที่ไม่มีหน้าต่างยังได้แสงจากห้องข้างในโดยไม่ต้องเปิดประตูทิ้งไว้ และบานเลื่อนที่แขวนรางไว้ก็ไม่กินพื้นที่กวาดของบานเปิด ในทางเดินแคบ นั่นคือความต่างที่รู้สึกได้ทุกวัน