Wardrobes End to End

บ้านใหม่ที่ยังไม่มีใครย้ายเข้า ผนังขาวเปล่า พื้นลายไม้สีอ่อน ผ้าม่านสีเทาเพิ่งขึ้นราง และกล่องยังวางค้างอยู่ตรงมุมห้อง ห้องนอนมีผนังยาวอยู่ด้านหนึ่งที่ว่างต่อเนื่องตั้งแต่ประตูไปจนสุดมุม ส่วนห้องกินข้าวกับห้องนั่งเล่นเป็นพื้นกระเบื้องมันสีอ่อนที่ยังไม่มีอะไรวางอยู่เลย

งานไม้สักเก่าที่เป็นของเราในบ้านหลังนี้คือตู้เสื้อผ้าบิลท์อินที่ยาวเต็มผนังห้องนอน เตียงที่หัวเตียงยื่นเลยที่นอนออกไปกลายเป็นโต๊ะข้างในตัว โต๊ะกินข้าวพร้อมเก้าอี้ และโต๊ะกลางหน้าโซฟา ส่วนประตูห้องกับพื้นลายไม้เป็นของเดิมที่มาพร้อมกับบ้าน ตู้ชุดนี้วัดจากผนังจริงแล้วเดินยาวตั้งแต่ขอบวงกบไปจบที่มุมห้อง และแถวบนสุดดันขึ้นไปชนฝ้า จึงไม่เหลือช่องเก็บฝุ่นค้างไว้ข้างบน

สิ่งที่ทำให้ของหลายชิ้นในบ้านอ่านเป็นชุดเดียวกันคือรายละเอียดที่วนซ้ำอยู่ทุกใบ บานตู้กับหน้าลิ้นชักเซาะร่องเป็นกรอบสี่เหลี่ยมไว้ในหน้าบานเหมือนกันหมด มือจับเส้นดำเป็นโลหะชิ้นเดียวในบ้านที่โผล่ออกมาให้เห็น ของลอยตัวอย่างขาโต๊ะกินข้าว ฐานโต๊ะกลาง และฐานเตียง ใช้ไม้แผ่นหนาขอบตรงเหมือนกันทั้งหมด ไม่มีชิ้นไหนกลึงหรือเรียว และท็อปทุกใบเป็นไม้ประกบ พอเปิดบานตู้ออกมา ชั้นกับข้างตู้ก็เป็นไม้สักเก่าชุดเดียวกับหน้าบาน ไม่ได้เปลี่ยนไปใช้ของอย่างอื่นตอนพ้นหน้าบานไปแล้ว

ตู้เสื้อผ้าเป็นของที่ถูกใช้ทุกเช้า บานถูกเปิดปิดวันละหลายรอบ และน้ำหนักเสื้อผ้ากดอยู่บนราวกับชั้นตลอดเวลา อีสานเองก็สลับระหว่างหน้าแล้งที่แห้งจัดกับหน้าฝนที่ชื้นจัดอยู่ในปีเดียว ไม้ที่ยังไม่นิ่งจะขยับจนบานเบียดกันหรือเผยอออกให้เห็นได้ในไม่กี่ฤดู ไม้สักเก่าผ่านรอบแบบนั้นมาหลายสิบปีก่อนจะมาเป็นตู้ใบนี้ และเพราะทุกชิ้นในบ้านมาจากไม้ชุดเดียวกัน สีของทั้งบ้านจะค่อยๆ เข้มขึ้นไปพร้อมกัน