Eight Chairs Under a Roof

ที่นี่ไม่ใช่ห้อง เป็นลานใต้หลังคาระหว่างตัวบ้านกับสวน หลังคาพาดอยู่บนเสาเหล็ก ไม่มีผนังกั้นทางฝั่งสวน พื้นปูบล็อกซีเมนต์พิมพ์ลายสีเข้ม เปียกทีไรก็ดำเป็นเงาสะท้อนต้นไม้ขึ้นมาทั้งลาน ต้นไม้ปลูกประชิดขอบลาน ทั้งเฮลิโคเนีย บอน เฟิร์น และกระถางที่วางเรียงตามขอบ ฝนสาดถึงพื้นรอบโต๊ะได้ตลอด และของที่วางอยู่ตรงนี้ก็อยู่ตรงนี้ทั้งปี ไม่ได้ถูกยกเข้าบ้านตอนหน้าฝน

ของที่เราทำให้บ้านนี้มีสองอย่าง — โต๊ะยาวขาทึบหนึ่งตัว กับเก้าอี้พนักซี่ขวางอีกแปดตัว ไม้สักเก่าทั้งหมด ส่วนโต๊ะเล็กที่มุมลานกับลังไม้ใส่ต้นไม้บนโต๊ะเป็นของเจ้าของบ้านเอง ลานตรงนี้เป็นแถบยาวแคบระหว่างตัวบ้านกับแปลงต้นไม้ โต๊ะจึงต้องเป็นสี่เหลี่ยมยาวและแคบ เพื่อให้เหลือทางเดินเลียบแปลงไว้ได้ และเพราะขาโต๊ะตั้งชิดมุมจนหน้าขาเสมอปลายท็อป หัวโต๊ะกับท้ายโต๊ะจึงนั่งไม่ได้ ที่นั่งทั้งแปดต้องเรียงอยู่บนด้านยาวสองด้าน ความยาวของโต๊ะตัวนี้เลยถูกกำหนดด้วยจำนวนคน ไม่ใช่ด้วยขนาดของลาน

ชุดนี้มีของอยู่แค่สองแบบ แต่ทั้งสองแบบพูดภาษาเดียวกันเป๊ะ ทั้งชุดไม่มีเส้นโค้งและไม่มีขากลึงสักตัว ทุกชิ้นส่วนเป็นไม้หน้าตัดสี่เหลี่ยมตรง ๆ สิ่งที่ต่างกันมีอย่างเดียวคือความหนา ขาโต๊ะคือขาเก้าอี้ที่ถูกขยายขึ้นมาหลายเท่า ส่วนพนักเก้าอี้เป็นซี่แบนวางขวางเรียงขึ้นไป เป็นระนาบแบนแบบเดียวกับท็อปโต๊ะ ผลคือในลานที่ฉากหลังเป็นใบไม้กับกิ่งไม้โค้งไปหมด ของชุดนี้เป็นเส้นตรงชุดเดียวที่อยู่ในภาพ และเพราะเป็นเส้นตรงเหมือนกันหมด โต๊ะหนึ่งตัวกับเก้าอี้แปดตัวจึงไม่มีตัวไหนหลุดออกจากกัน

ของที่อยู่นอกบ้านใต้หลังคาโดนหนักกว่าของในบ้านมาก ฝนสาดเข้ามาทางข้างได้ พื้นเปียกค้างอยู่เป็นชั่วโมง หน้าฝนความชื้นในอากาศแทบไม่ลงเลยติดกันหลายวัน และไม่มีใครเช็ดโต๊ะนอกบ้านให้แห้งทุกครั้ง น้ำค้างอยู่บนท็อปข้ามคืนเป็นเรื่องปกติของที่นี่ ไม้ที่จะอยู่ตรงนี้ได้ต้องกินความชื้นเข้าไปแล้วคืนกลับออกมาได้โดยไม่บิด รอยต่อที่อยู่ในห้องแอร์ได้สบายอาจคลอนได้ภายในหน้าฝนเดียว อีกอย่างคือโต๊ะนอกบ้านไม่เคยมีผ้าปูโต๊ะมาคลุม ท็อปคือผิวที่ถูกมองทุกวัน ไม่มีอะไรช่วยปิดให้เลยสักตารางนิ้ว