Somewhere to Wait

ห้องรับรองในโชว์รูมรถยนต์เป็นห้องที่คนมานั่งรอ ไม่ได้มานั่งกิน ผนังด้านหนึ่งเป็นแนวกระจกยาวตลอด พื้นลายไม้ ไฟดาวน์ไลต์เรียงเต็มเพดาน และมีมุมเครื่องดื่มอยู่สุดห้อง คนที่เข้ามานั่งไม่รู้ว่าจะต้องรออีกนานแค่ไหน และส่วนใหญ่มาคนเดียว

เฟอร์นิเจอร์ในห้องเป็นของเราทั้งหมด ผลิตเองทุกตัว ทั้งโต๊ะ เก้าอี้พนักเตี้ย สตูล และโต๊ะยาวที่ติดอยู่กับผนังใต้แนวกระจก ตัวโต๊ะยาวนี่แหละคือชิ้นที่เผื่อไม่ได้ มันวิ่งไปตลอดแนวกระจก ต่อกันเป็นช่วงจนสุดผนัง ห้องกว้างเท่าไรโต๊ะก็ต้องยาวเท่านั้น วัดคลาดไปนิดเดียวก็เห็นทันทีตลอดทั้งเส้น

งานนี้มีสองโซนที่รูปทรงไม่เหมือนกันเลย โซนใหญ่เป็นของเหลี่ยมล้วน โครงเป็นกล่องสี่เหลี่ยม ขาตรง มุมตรง ส่วนอีกโซนที่อยู่หลังผนังกระจกเป็นโต๊ะกลมสามตัววางเหลื่อมกันกับสตูลกลมขาเหลา สิ่งที่ทำให้สองโซนยังเป็นงานชุดเดียวกันไม่ใช่รูปทรงและไม่ใช่ขนาดไม้ แต่เป็นเนื้อไม้สักเก่าชุดเดียวกัน กับการที่ทุกตัวยกตัวเองพ้นพื้น ใต้ของทุกชิ้นมองทะลุได้หมด ห้องจึงไม่ตันทั้งที่วางของไว้เยอะ

มีอีกอย่างที่เห็นได้ชัดเฉพาะในห้องแบบนี้ ของรอบตัวล้วนเป็นวัสดุที่ทำเลียนแบบของอื่น พื้นเป็นลายไม้ ผนังเป็นแผ่นลายไม้ ตู้มุมเครื่องดื่มเป็นเมลามีน กรอบหน้าต่างเป็นอะลูมิเนียม ไม้สักเก่าในห้องนี้เลยเป็นวัสดุเดียวที่เป็นอย่างที่มันดู และเป็นสิ่งเดียวที่ยิ่งเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ ก็ยิ่งเป็นของจริง