Where the Shoes Go

หน้าบ้านหลังนี้เป็นช่วงผนังยาวว่าง ๆ ผนังขาว พื้นกระเบื้องแผ่นใหญ่สีเข้ม ด้านข้างเป็นระแนงที่ปล่อยให้แดดกับต้นไม้ข้างนอกลอดเข้ามา เป็นจุดที่ทุกคนที่เข้าบ้านต้องหยุดถอดรองเท้าก่อน และเป็นจุดแรกที่แขกได้ยืน ก่อนจะทันเห็นอย่างอื่นในบ้านเลย

ของที่เราทำให้จุดนี้คือตู้เก็บรองเท้าแนวเดียว ยาว 5 เมตร สูง 1.5 เมตร ไม้สักเก่าหนาทั้งใบ ความสูงหยุดอยู่ต่ำกว่าระดับสายตา ผนังช่วงบนจึงยังว่างและหน้าบ้านไม่ถูกปิดทึบ ข้างในเป็นชั้นตื้นเรียงถี่ไล่ขึ้นไปตลอดความยาว ตั้งระยะไว้สำหรับรองเท้ากับกล่องรองเท้าโดยเฉพาะ ไม่ใช่ชั้นเก็บของทั่วไป และของยาวห้าเมตรย่อมไม่ได้มาเป็นกล่องเดียว ตู้จึงทำเสร็จมาเป็นตัว ๆ จากโรง แล้วมาชนต่อกันเข้าแนวที่หน้างาน

งานจริงของตู้แนวนี้อยู่ตรงเส้น ตู้หลายตัวต้องอ่านให้เป็นของชิ้นเดียวยาวห้าเมตรให้ได้ วิธีที่ทำให้เป็นแบบนั้นคือทุกตัวใช้กติกาเดียวกันแบบไม่ยอมคลาด ท็อปทุกตัวอยู่ระดับเดียวกันจนขอบบนวิ่งเป็นเส้นตรงเส้นเดียวตลอดแนว หน้าบานทุกบานกว้างเท่ากันและใช้ร่องจับเรียวแนวตั้งที่ความสูงเดียวกัน ลายไม้บนบานตั้งขึ้นทุกบาน และทุกตัวยืนบนขาไม้สี่เหลี่ยมความสูงเดียวกัน สิ่งเดียวที่ยอมรับว่ามันเป็นคนละตัวคือเส้นเงาบาง ๆ ตรงรอยต่อ

ตู้ที่อยู่หน้าบ้านกินงานหนักกว่าตู้ที่อยู่ในบ้าน ฝุ่นกับลมจากนอกบ้านมาถึงตรงนี้ก่อนที่อื่น รองเท้าที่ถูกเก็บเข้าไปบางวันยังเปียกอยู่ และบานถูกเลื่อนด้วยมือข้างเดียวของคนที่กำลังยืนขาเดียวถอดรองเท้า ข้างในก็ไม่ได้เบา รองเท้ากับกล่องเต็มทุกชั้นตลอดห้าเมตร น้ำหนักลงบนชั้นตื้น ๆ พร้อมกันทั้งแนว ตู้แบบนี้จึงเป็นของที่ถูกใช้ทุกวันโดยไม่มีใครมองมัน จนถึงวันที่บานเลื่อนเริ่มฝืด