Wall You Can See Through

บ้านหลังนี้ห้องไม่ใหญ่ พื้นกระเบื้องขาวมันปูต่อกันทุกห้อง ผนังขาว ประตูบานเลื่อนกระจกเปิดออกไปหาสนามหน้าบ้านแคบ ๆ ที่มีต้นไม้ขึ้นชิดรั้ว แสงจากข้างนอกเข้ามากระทบพื้นแล้วสว่างไปทั้งห้อง และระหว่างมุมนั่งเล่นกับห้องถัดไปไม่มีผนังกั้นอยู่เลย เดินทะลุถึงกันได้ตลอด

เฟอร์นิเจอร์ไม้ที่เป็นงานเราในบ้านหลังนี้มีสามชิ้น ตู้กั้นห้อง ตู้วางทีวีบานเลื่อน และโต๊ะกลมกับเก้าอี้เท้าแขนสองตัว ตัวที่ทำงานหนักที่สุดคือตู้กั้นห้อง เพราะมันถูกวางลงตรงที่ควรจะเป็นผนัง แต่ทึบแค่ครึ่งล่าง ตั้งแต่ระดับลิ้นชักขึ้นไปเป็นซี่ไม้ตั้งเรียงเว้นช่อง ของรก ๆ ที่อยู่ในลิ้นชักและในตู้จึงถูกกั้นให้พ้นสายตา ขณะที่แสงจากหน้าต่างห้องด้านโน้นยังลอดซี่เข้ามาถึงมุมนั่งเล่นได้ และคนที่นั่งอยู่ฝั่งนี้ยังเห็นว่าอีกฝั่งมีใครอยู่

สามชิ้นนี้ทำหน้าที่คนละอย่างสุดขั้ว ตัวหนึ่งเตี้ยและยาวไปตามผนัง ตัวหนึ่งสูงเต็มช่วงและตั้งอยู่กลางบ้าน อีกชุดเล็กพอสำหรับสองคน แต่ยังอ่านเป็นงานชุดเดียวกัน เพราะเป็นไม้สักเก่าโทนเดียวกัน หน้าบานเรียบ ไม่มีคิ้วบัว ไม่มีลวดลาย และเพราะของที่ยกออกได้ทุกชิ้นยืนบนขาเรียวสอบแบบเดียวกันหมด ทั้งขาตู้ทีวี ขาโต๊ะกลม และขาเก้าอี้ มีแค่ตู้กั้นห้องชิ้นเดียวที่ลงไปจรดพื้นเต็ม ๆ เพราะมันกำลังทำหน้าที่ของผนัง ไม่ใช่ของเฟอร์นิเจอร์ และถ้ายืนอยู่มุมนั่งเล่นแล้วมองลอดซี่ระแนงไป จะเห็นโต๊ะกับเก้าอี้อีกฝั่งพอดี ของสองมุมที่คนละขนาดกันจึงถูกเห็นพร้อมกันในเฟรมเดียว

ตู้กั้นห้องถูกใช้แบบที่เฟอร์นิเจอร์ปกติไม่โดน เพราะมันอยู่ตรงทางเดินระหว่างสองมุมของบ้าน คนเดินผ่านมันวันละหลายสิบเที่ยวและผ่านทั้งสองด้าน ลิ้นชักของมันกลายเป็นที่วางของประจำบ้าน บานตู้ทีวีถูกเลื่อนเปิดปิดทุกวัน โต๊ะกลมเป็นโต๊ะที่ถูกใช้จริงทุกเช้า พื้นกระเบื้องมันก็แปลว่าเก้าอี้ถูกลากบนของแข็งตลอด ไม่มีพรมรองสักผืน และบ้านนี้มีแมว ซึ่งแปลว่าผิวไม้ทุกด้านในระดับที่แมวขึ้นถึงถูกใช้งานอีกแบบหนึ่งไปด้วย