Restaurant on Patterned Tile

BAANBUAY เป็นร้านอาหารที่ทำกับข้าวเองทุกอย่าง ตัวร้านเป็นห้องกระจกหลังเดี่ยว วงกบเหล็กดำแบ่งเป็นช่องเล็ก ๆ ล้อมไว้เกือบรอบ หลังคาโปร่งเปิดให้เห็นโครง ห้อยโคมสานลงมาเป็นแถว พื้นปูกระเบื้องลายเก่าคละลาย สลับสีเป็นตาหมากรุกเต็มห้อง เป็นพื้นที่มีลายอยู่ในตัวอยู่แล้ว และทั้งห้องไม่มีที่นั่งติดตายสักจุด ของทุกชิ้นที่วางอยู่บนพื้นนั้นต้องยกออกได้

ของที่เราทำให้ร้านนี้คือเฟอร์นิเจอร์ลอยตัวทุกตัวในห้อง ไม้สักเก่าทั้งหมด — โต๊ะกลม โต๊ะสี่เหลี่ยมสองคนกับสี่คน ม้านั่งยาว สตูลหน้ากลม เก้าอี้พนักเตี้ย เก้าอี้มีเท้าแขนหน้ากว้าง และโต๊ะสูงกับสตูลสูงอีกชุดหนึ่ง ส่วนประตูไม้ วงกบ และโครงกันสาดไม้ด้านนอกเป็นของเดิมที่ร้านมีอยู่ก่อนแล้ว ที่นั่งของเราไม่มีตัวไหนพนักสูง สตูลกับม้านั่งจึงดันเข้าไปใต้ท็อปได้จนสุด และโต๊ะสูงหน้าแคบลงได้ในแถบริมผนังที่โต๊ะกินข้าวลงแล้วจะเดินผ่านไม่ได้ ทางเดินกลางห้องเลยเปิดตลอดตั้งแต่ประตูไปจนสุดหลังร้าน

ในห้องนี้มีของหลายแบบมาก แต่มองรวมแล้วเป็นชุดเดียวกัน สิ่งที่มัดไว้คือไม้หน้าตัดสี่เหลี่ยมสอบปลายขนาดเดียวที่ใช้ซ้ำในขาทุกตัว ทั้งขาสตูลตัวเล็กสุดและขาโต๊ะกลม คาดล่างของเก้าอี้ที่อยู่ระดับเท่ากันทุกตัวและลอยพ้นพื้น กับท็อปและที่นั่งที่เป็นไม้ประกบ เรียงลายไปตามด้านยาวของชิ้น ที่นั่งของสตูล ม้านั่ง และเก้าอี้ยังอยู่ระดับเดียวกันหมด สลับไปนั่งโต๊ะไหนก็ได้ วันไหนมากันหกคนก็ลากม้านั่งไปต่อกับเก้าอี้ที่โต๊ะเดียวกัน แล้วไม่มีตัวไหนดูหลุดออกจากชุด

ร้านอาหารกินงานไม้หนักกว่าคาเฟ่ โต๊ะตัวเดียวถูกใช้ซ้ำหลายรอบต่อวัน จานร้อนกับน้ำลงบนท็อปตลอดเวลา เก้าอี้ถูกลากบนกระเบื้องแข็งทุกครั้งที่มีคนลุก และสตูลถูกยกไปมาทั้งวันเพราะโต๊ะต้องจัดใหม่ตามจำนวนคนที่เข้ามา ห้องยังเป็นกระจกเกือบรอบ แดดจึงวิ่งผ่านท็อปเกือบทั้งวัน ของในร้านแบบนี้ไม่ได้วัดกันที่วันติดตั้ง แต่วัดกันตอนผ่านไปหลายปีแล้วยังใช้อยู่