Glass Cabinet in Open Air

บ้านหลังนี้มีพื้นที่ที่อยู่ใต้หลังคาแต่ยังไม่นับว่าอยู่ในบ้าน ฝ้าเป็นไม้ระแนงยาวตลอดแนว มีไฟกระบอกสีดำติดอยู่ใต้ฝ้า ด้านทางเข้าปูพื้นด้วยอิฐบล็อกและกรุผนังด้วยหินอ่อนสีดำ ส่วนอีกมุมหนึ่งเป็นพื้นไม้ระเบียงกับผนังขาว เปิดออกไปหาต้นไม้และรั้วบ้าน ทั้งสองมุมมีหลังคาคลุมเต็มที่แต่ไม่มีผนังปิดด้านข้าง แดดกับลมเข้าถึงได้ตลอดวัน

ของที่เราทำให้บ้านหลังนี้เป็นไม้สักเก่าทั้งหมด คือตู้โชว์บานกระจกใบใหญ่ที่ยืนอยู่คนละมุมของพื้นที่ใต้หลังคานี้ กับชุดทางเข้าที่เป็นตู้สูงเต็มความสูง ม้านั่ง และลิ้นชักใต้ม้านั่ง ส่วนประตูไม้ที่ติดล็อกดิจิทัล ฝ้าไม้ระแนง และพื้นไม้ระเบียงเป็นงานของตัวบ้าน ตู้โชว์ฝั่งทางเข้ายาวไปจนสุดผนังหินอ่อน แล้วจบลงตรงที่ขอบวงกบประตูกระจกเริ่มพอดี ไม่ล้ำเข้าไปในช่องบานแม้แต่นิ้วเดียว ระยะแบบนี้ได้มาจากการวัดหน้างานอย่างเดียว

ของทุกชิ้นในบ้านนี้ใช้กติกาเดียวกันสามข้อ หนึ่ง ทุกตัวยกลอยพ้นพื้นด้วยขา ไม่มีชิ้นไหนวางแนบไปกับพื้น เงาใต้ตู้จึงเป็นเส้นเดียวกันไม่ว่าจะเดินไปมุมไหนของบ้าน สอง มือจับเป็นร่องยาวแคบเซาะเข้าไปในหน้าบาน ไม่มีมือจับตัวไหนยื่นออกมาให้เกี่ยวเสื้อหรือให้เห็นเป็นโลหะสักจุดเดียว สาม หน้าบานถูกซอยเป็นช่องสูงแคบขนาดใกล้เคียงกันเรียงต่อกันไปตลอดความยาว ตู้ที่กรุกระจกกับตู้ที่ปิดด้วยบานไม้ทึบจึงยังอ่านเป็นของชุดเดียวกัน ทั้งที่อยู่คนละมุมและทำหน้าที่คนละอย่าง

ที่อยู่แบบนี้เรียกร้องจากเฟอร์นิเจอร์ไม่เหมือนห้องที่ปิดสนิท ฝุ่นจากถนนกับละอองฝนที่สาดเข้ามาตอนฝนตกเฉียงเป็นเรื่องปกติของตรงนี้ บานกระจกจึงไม่ได้มีไว้ให้สวยอย่างเดียว แต่เป็นวิธีที่ทำให้ของที่ตั้งโชว์ไว้ยังถูกมองเห็นได้ทุกวันโดยไม่ต้องยกลงมาเช็ดทุกอาทิตย์ บานล่างเป็นบานเลื่อนไม่ใช่บานเปิด เพราะตรงนี้คือทางเดินเข้าบ้าน บานที่เปิดออกมาจะขวางทางทุกครั้งที่มีคนเดินผ่าน และการที่ตัวตู้ลอยพ้นพื้นทำให้กวาดหรือฉีดล้างพื้นได้โดยที่ขาตู้ไม่ต้องแช่น้ำ ซึ่งในบ้านที่พื้นเปียกได้จริงคือเรื่องที่ต่างกันในระยะยาว