First Things in the House

บ้านหลังนี้ยังใหม่ทั้งหลังตอนของเข้า พื้นกระเบื้องสีเทาขัดจนเงา สะท้อนไฟดาวน์ไลท์ขึ้นมาเป็นดวง ๆ ผนังทาเรียบ ยังไม่มีอะไรแขวน มีแค่ปลั๊กสามจุดกับผ้าม่านสีเทา ผนังกระจกกรอบเหล็กดำเปิดออกไปด้านข้าง ห้องกินข้าวกับห้องนั่งเล่นต่อกันเป็นผืนเดียวโดยไม่มีอะไรกั้น ของที่ยกเข้ามาวางจึงกลายเป็นตัวแบ่งห้องไปในตัว

ของที่เราทำให้บ้านนี้คือเฟอร์นิเจอร์ลอยตัวทุกชิ้นที่เห็น ไม้สักเก่าทั้งหมด — โต๊ะกินข้าวตัวยาวกับม้านั่ง เก้าอี้เท้าแขน โต๊ะสองที่นั่งอีกตัวหนึ่ง ตู้ทีวีกับโต๊ะกลาง และตู้โชว์บานกระจกในอีกห้อง ส่วนพื้นไม้กับบัวพื้นในห้องตู้โชว์เป็นงานของตัวบ้านเอง ตู้ทีวีจบท็อปต่ำกว่าแนวปลั๊กที่ผนัง ดันชิดผนังเต็มที่แล้วปลั๊กสามจุดก็ยังอยู่เหนือตู้ เสียบใช้ได้โดยไม่ต้องดึงตู้ออกมาทุกครั้ง

ของในบ้านนี้ทำหน้าที่คนละเรื่องกันหมด ตั้งแต่ที่กินข้าวไปจนถึงตู้เก็บของ สิ่งที่มัดให้อ่านเป็นชุดเดียวคือทั้งบ้านไม่มีเหล็กโผล่ให้เห็นสักจุด ลิ้นชักตู้ทีวีกับบานตู้โชว์เปิดด้วยร่องที่เซาะลงไปในเนื้อไม้เอง ไม่มีมือจับโลหะสักตัว และขอบทุกเส้นถูกลบมุมจนมน ตั้งแต่มุมตู้ ขอบท็อปโต๊ะ ไปจนถึงราวเท้าแขนเก้าอี้ที่ดัดโค้งรับแขนทั้งเส้น อีกอย่างคือโต๊ะกินข้าวกับม้านั่งใช้โครงขาทรงเดียวกัน และที่นั่งม้านั่งเป็นไม้ประกบเรียงลายยาวไปตลอดตัวเหมือนท็อปโต๊ะ ม้านั่งจึงอ่านเป็นโต๊ะตัวเดียวกันที่ย่อส่วนลง ไม่ใช่ที่นั่งที่ไปหามาเสริมทีหลัง

บ้านที่เพิ่งเข้าอยู่จะแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ของทยอยเข้ามาทีละอย่าง ห้องถูกจัดใหม่ทุกสองสามปี และไม่มีใครรู้ล่วงหน้าว่าอีกห้าปีตู้ใบนี้จะไปยืนอยู่ผนังไหน ของชุดนี้เป็นของลอยตัวทั้งหมด ไม่มีชิ้นไหนยึดผนังหรือฝังเป็นบิลท์อิน ยกย้ายได้ทั้งชุด ตู้โชว์ที่วันนี้อยู่มุมห้องพื้นไม้ ถ้าย้ายไปตั้งข้างตู้ทีวีก็ยังเข้ากันอยู่ดี เพราะทุกชิ้นถูกทำด้วยภาษาเดียวกันมาตั้งแต่แรก ลิ้นชักที่ถูกดึงทุกวันกับบานกระจกที่เปิดของข้างในให้เห็นตลอดเวลา คือสองอย่างที่จะบอกเองว่างานไม้ชุดนี้ทำมาดีแค่ไหน