Doors Set Into Bare Concrete

ครัวนี้เป็นครัวที่ใช้งานอยู่จริงมาก่อน แล้วค่อยมารีโนเวททีหลัง โครงเคาน์เตอร์เป็นปูนเปลือยที่หล่อไว้อยู่ก่อนแล้ว ท็อปปูนพาดอยู่บนเสาปูนเป็นช่วง ๆ เว้นช่องว่างไว้ระหว่างเสา พื้นปูกระเบื้องดินเผาสี่เหลี่ยมสีอิฐ ผนังหลังซิงก์เป็นกระเบื้องลาย บนเคาน์เตอร์มีหม้อ กระทะ ขวดเครื่องปรุง ถังแก๊ส ของใช้จริงวางเต็มไปหมด เป็นครัวที่ทำกับข้าวทุกวัน ไม่ใช่ครัวเอาไว้โชว์ และรูปร่างของงานถูกกำหนดไว้เรียบร้อยแล้วตั้งแต่ก่อนเราเข้าไป เพราะปูนเซ็ตตัวอยู่ก่อน

ของที่เราทำให้ครัวนี้คือบานตู้กับหน้าลิ้นชักไม้สักเก่า พร้อมกล่องลิ้นชักและรางเลื่อนที่อยู่ข้างใน ส่วนโครงปูน ท็อปปูน ชุดตะแกรงสเตนเลสคว่ำจาน และช่องกรอบสเตนเลสด้านขวา ไม่ใช่งานของเรา ช่องที่ปูนเว้นไว้ไม่มีช่องไหนขนาดเท่ากันเลยสักช่อง บางช่องกว้างพอใส่บานคู่ บางช่องเป็นแนวตั้งแคบที่ใส่ได้แค่บานเดียว บางช่องแบ่งเป็นลิ้นชักซ้อนกันสามชั้น ทุกบานจึงต้องวัดจากช่องของตัวเองทีละช่อง แล้วทำมาให้ลงพอดี โดยเหลือร่องเงารอบบานเท่ากันหมดทั้งแถว

ครัวนี้ไม่มีบานไหนขนาดเท่ากัน แต่มองทั้งแถวแล้วยังอ่านเป็นชุดเดียว เพราะทุกบานมีรายละเอียดอยู่อย่างเดียวเหมือนกันหมด คือร่องมือจับที่เซาะลงไปในเนื้อไม้ตรงขอบบนของบานนั้นเอง ไม่ว่าบานจะสูงหรือเตี้ย กว้างหรือแคบ ร่องก็อยู่ที่ขอบบนเสมอ มองยาวไปตลอดแนวจึงเห็นเป็นเส้นเดียวไล่ไปเรื่อย ๆ ทั้งที่ขนาดข้างล่างไม่ตรงกันสักช่อง ที่เหลือคือหน้าไม้แผ่นเรียบล้วน ไม่มีมือจับ ไม่มีบัว ไม่มีอะไรยื่นออกมา ลายไม้ของแต่ละบานเลยกลายเป็นสิ่งเดียวที่ต่างกัน และเป็นสิ่งเดียวในครัวที่มีอะไรให้ดู

ครัวไทยที่ทำกับข้าวจริงโหดกับงานไม้พอ ๆ กับอยู่นอกบ้าน น้ำมันกระเด็น ไอน้ำจากหม้อ มือเปียกกับมือมันเปิดบานทุกวัน และล้างพื้นทีน้ำก็ไปถึงตีนตู้ทุกครั้ง บานอยู่ระดับหัวเข่าพอดี โดนเตะ โดนไม้ถูพื้น โดนหม้อชนอยู่เรื่อย ๆ ร่องมือจับที่เซาะอยู่ในบานเลยได้เปรียบตรงที่ไม่มีอะไรยื่นออกมาให้เกี่ยวผ้าหรือชนสะโพกในครัวแคบ ๆ อีกอย่างที่ดีของงานรีโนเวทแบบนี้คือปูนจะอยู่ต่อไปอีกนาน ส่วนไม้คือชั้นที่เปลี่ยนได้ วันหนึ่งถ้าอยากได้ครัวหน้าตาใหม่ ก็เปลี่ยนแค่บาน ไม่ต้องทุบอะไรเลยสักจุด