Kitchen That Kept the Tile

บ้านหลังนี้เป็นบ้านเก่า และห้องครัวยังเก็บผิวเดิมของมันไว้เกือบทั้งห้อง กระเบื้องผนังสีครีมผิวมันแบบที่ปูกันเมื่อหลายสิบปีก่อนยังอยู่ครบทั้งแถบ พื้นกระเบื้องลายหินสีอ่อนก็ของเดิม ประตูเหล็กดัดลายตารางที่มุมซ้ายก็ของเดิม มีสายไฟเดินลอยอยู่บนผนัง และเพดานสูงแบบบ้านยุคนั้น ครัวชุดเก่าถูกรื้อออกไปก่อนแล้ว เหลือห้องเปล่ากับผิวเดิมของบ้านรออยู่

ของเราคือครัวไม้สักเก่าทั้งชุดที่เข้าไปแทนที่ครัวเดิม ตั้งแต่ตู้แขวน ตู้ล่าง ลิ้นชัก ชั้นโล่ง ไปจนถึงแผ่นไม้ที่วิ่งอยู่ใต้ตู้แขวนตลอดแนว ส่วนกระเบื้องผนัง พื้น และประตูเหล็กดัดเป็นของเดิมของบ้านที่เก็บไว้ทั้งหมด สิ่งที่บอกได้ชัดที่สุดว่าครัวชุดนี้วัดจากห้องจริงคือระดับที่แขวนตู้บน ท้องตู้ถูกวางให้อยู่เหนือกระเบื้องแถวบนสุดพอดี แถบกระเบื้องเดิมจึงยังวิ่งต่อเนื่องอยู่หลังเคาน์เตอร์ได้ตลอดแนว โดยไม่ต้องรื้อ ไม่ต้องตัด และไม่ต้องออกไปตามหากระเบื้องรุ่นเดียวกันมาปะ ซึ่งในบ้านอายุขนาดนี้คือของที่หาไม่ได้แล้ว

หน้าบานทุกบานในครัวนี้ใช้แบบเดียวกันหมด คือแผ่นไม้ที่เซาะเป็นกรอบไว้รอบขอบแล้วเว้นกลางไว้เรียบ ตั้งแต่บานตู้แขวนใบที่สูงที่สุดลงมาจนถึงหน้าลิ้นชักใบเล็กที่สุด ขนาดต่างกันแต่กติกาเดียวกัน มือจับก็เป็นก้านสีดำแบบเดียวกันทั้งครัว และแผ่นไม้ที่วิ่งใต้ตู้แขวนตลอดแนวก็ทำให้ตู้ด้านบนซึ่งกว้างไม่เท่ากันสักใบยังอ่านออกมาเป็นแถบเดียว ช่องโล่งที่เว้นไว้กลางแนวจึงไม่ได้ดูเหมือนช่องที่หายไป แต่ดูเหมือนจังหวะที่ตั้งใจหยุด

ครัวคือห้องที่ของทุกชิ้นโดนไอมันทุกวันโดยไม่มีใครทันสังเกต เตาในครัวนี้เป็นเตาตั้งพื้นที่หย่อนลงในช่องซึ่งเว้นไว้พอดีตัว ไม่ได้ฝังติดไปกับตู้ วันที่เตาพังจึงยกออกแล้วเอาตัวใหม่ใส่แทนได้เลยโดยไม่ต้องแตะงานไม้สักชิ้น ช่องโล่งกลางแนวก็เป็นที่ของสิ่งที่หยิบทุกวันจนไม่ควรต้องเปิดบานก่อน ส่วนหน้าบานไม้จริงที่สะสมไอมันมาหลายปีก็ยังขัดแล้วทำผิวใหม่ได้ ไม่ใช่ของที่พอขอบเริ่มล่อนแล้วต้องเปลี่ยนทั้งบาน นั่นคือเหตุผลที่ครัวไม้อยู่กับบ้านได้นานพอ ๆ กับตัวบ้านเอง