Cabinets In Before the Paint

บ้านหลังนี้สร้างใหม่ ตอนงานเราเข้าไปคือช่วงเก็บงาน ผนังยังโป๊วเป็นหย่อม ๆ ทาสียังไม่จบ ส่วนฝ้าเพดานทาสีเหลืองมะกอกและฝังดาวน์ไลท์ไว้เรียบร้อยแล้ว พื้นปูไม้ลามิเนตสีอ่อน หน้าต่างเป็นบานอะลูมิเนียมสีดำ มองออกไปเห็นลานดินกับกองวัสดุก่อสร้างที่ยังเก็บไม่หมด ตัวครัวเป็นมุมตัวยู มีหน้าต่างอยู่กลางแนวเคาน์เตอร์พอดี

งานไม้ในครัวนี้เป็นของเราทั้งหมด ไม้สักเก่า ตั้งแต่ตู้ล่าง ตู้แขวน ตู้สูงเต็มความสูงฝั่งตู้เย็น ท็อปเคาน์เตอร์ที่เป็นไม้ทั้งแนว ไปจนถึงแผงไม้ที่กรุผนังเหนือหน้าต่างและบานประตูที่ต่อออกไปจากแนวตู้ ส่วนหน้าต่างอะลูมิเนียม เตาอบ เตาไฟฟ้า ตู้เย็น พื้น ฝ้า และผนัง ไม่ใช่งานของเรา แถวตู้แขวนด้านบนไม่ได้ขาดตอนตรงหน้าต่าง เพราะแผงไม้เหนือหน้าต่างทำหน้าเสมอกับหน้าตู้ทั้งสองข้าง มองทั้งแนวจึงเป็นระนาบเดียวพาดผ่านช่องหน้าต่างไป และตู้สูงฝั่งขวาชนฝ้าพอดีโดยไม่มีแผ่นปิดช่องว่างด้านบน ซึ่งทำแบบนี้ได้ก็ต่อเมื่อวัดความสูงจริงหน้างานทีละจุด เพราะฝ้าบ้านใหม่ไม่เคยได้ระดับเท่ากันตลอดทั้งห้อง

ถ้าไล่สายตาไปตามแนวห้องนี้ จะแยกไม่ค่อยออกว่าตรงไหนคือบานตู้ ตรงไหนคือแผงกรุผนัง และตรงไหนคือบานประตูที่เดินทะลุไปอีกห้อง เพราะทุกอย่างใช้หน้าเดียวกันหมด แผ่นไม้เรียบขนาดใกล้กัน เว้นร่องเงาเท่ากัน และอยู่ในระนาบเดียวกัน สิ่งที่ต่างกันมีแค่ว่าข้างหลังแผ่นนั้นเป็นอะไร บางแผ่นหลังเป็นชั้นวางของ บางแผ่นหลังเป็นผนังตัน บางแผ่นเปิดออกไปเป็นอีกห้องหนึ่ง อีกอย่างที่คุมไว้ตลอดคือทิศทางลายไม้ ของที่ตั้งขึ้นในแนวดิ่งทั้งหมด ทั้งบานตู้ บานประตู และแผงผนัง ลายวิ่งขึ้นลงเหมือนกันหมด ส่วนท็อปเคาน์เตอร์ลายวิ่งไปตามความยาวของเคาน์เตอร์ ครัวทั้งห้องจึงอ่านเป็นงานผืนเดียว ไม่ใช่ตู้หลายใบที่เอามาวางต่อกัน

ท็อปไม้ในครัวเป็นเรื่องที่ต้องพูดกันตรง ๆ มันโดนน้ำทุกวัน โดนมีด โดนหม้อร้อน และช่องที่เจาะลงซิงก์กับช่องเตาคือจุดที่โดนหนักที่สุดในบ้านทั้งหลัง ข้อได้เปรียบของมันคือรอยที่เกิดขึ้นไม่ใช่รอยถาวรแบบรอยบนหิน ขัดออกแล้วดูแลผิวใหม่ได้ ท็อปไม้เลยเป็นผิวที่ยิ่งใช้ยิ่งสะสมเรื่องราว ไม่ใช่ยิ่งใช้ยิ่งพัง อีกอย่างที่ครัวนี้ได้จากการทำตู้สูงชนฝ้าคือด้านบนไม่เหลือขอบให้ฝุ่นกับคราบน้ำมันไปเกาะ ซึ่งในครัวไทยคือจุดที่ไม่มีใครอยากปีนขึ้นไปเช็ดสักคน