Small Room Above the City

ห้องอยู่ชั้นสูงกลางกรุงเทพ ขนาดไม่ใหญ่ ห้องนั่งเล่นกับห้องนอนอย่างละหนึ่ง ผนังขาว พื้นลามิเนตสีอ่อน กระจกสูงจรดฝ้าเปิดออกไปเห็นเมืองทั้งเมือง ทุกอย่างที่เข้ามาในห้องนี้ต้องขึ้นลิฟต์แล้วเดินผ่านทางเดินแคบ ๆ เข้ามาทีละชิ้น และห้องนั่งเล่นห้องเดียวต้องทำงานสามอย่างพร้อมกัน เป็นที่ทำงาน ที่กินข้าว และที่นั่งดูวิว

งานของเราอยู่ทั้งสองห้อง ห้องนอนได้เตียงพร้อมหัวเตียงไม้แผ่นกับตู้ข้างเตียง ห้องนั่งเล่นได้โต๊ะสูงกับเก้าอี้สูงสองตัว โต๊ะทำงานขาหยั่ง และม้านั่งริมกระจก หัวเตียงทำหน้ากว้างกว่าที่นอน ยื่นเลยขอบเตียงออกไปทั้งสองข้างจนเต็มช่วงผนัง เตียงจึงไม่ลอยอยู่กลางกำแพงเปล่า ส่วนขาโต๊ะทำงานร่นเข้ามาจากปลายท็อปทั้งสองด้าน เก้าอี้ล้อเลื่อนเลยเลื่อนเข้าไปได้ตลอดแนวโต๊ะโดยไม่ต้องหลบขา

ของทั้งหมดนี้ไม่มีชิ้นไหนขนาดเท่ากัน แล้วยังอยู่คนละห้องกันด้วย สิ่งที่มัดให้อ่านเป็นชุดเดียวคือทุกชิ้นยืนบนขาเรียว ยกตัวลอยพ้นพื้นหมด ตั้งแต่เตียงไปจนถึงม้านั่ง ไม่มีชิ้นไหนวางแนบพื้น พื้นลามิเนตจึงวิ่งต่อกันลอดใต้ของทุกชิ้นไปทั้งห้อง ห้องขนาดนี้เลยยังดูโล่งอยู่ ท็อปทุกใบเป็นไม้ประกบเรียงลายไปทางเดียวกัน และเพราะขาทุกชิ้นทำเรียวใกล้เคียงกัน ของที่ทำหน้าที่คนละเรื่องกันสุดขั้ว — ที่นอน ที่ทำงาน ที่นั่งดูวิว — จึงอ่านเป็นงานชุดเดียว ไม่ใช่ของที่ทยอยซื้อมาทีละชิ้น

คอนโดต่างจากร้านตรงที่ของทุกชิ้นถูกมองตลอดเวลา และถูกมองรอบด้าน โต๊ะสูงหันหลังให้โซฟา ม้านั่งเห็นด้านข้างจากทั้งห้อง ด้านที่ในร้านค้าไม่มีใครมองเลย ในห้องนี้เห็นทุกวัน กระจกเต็มผนังด้านหนึ่งก็แปลว่าแดดวิ่งเข้ามาถึงกลางห้องทุกบ่าย ส่วนโต๊ะทำงานตัวนั้นถูกใช้จริงทุกวัน ชั่วโมงที่มันโดนใช้มากกว่าโต๊ะกินข้าวในบ้านทั้งหลังเสียอีก