Table Facing the Garden

บ้านหลังนี้อยู่กลางสวน กระจกกรอบเหล็กดำสูงจรดฝ้าเปิดออกสองด้าน หลังกระจกแทบทุกบานเป็นต้นหมาก ไม้ผล และน้ำ ตอนของเข้า บ้านยังใหม่และยังว่างอยู่ทั้งหลัง พื้นปูกระเบื้องลายหินขัดมันจนสะท้อนต้นไม้ข้างนอกขึ้นมาบนพื้น ผนังทาเรียบ ฝ้าเซาะเป็นกรอบฝังไฟดาวน์ไลท์ ห้องกินข้าวเป็นช่วงโล่งยาว ไม่มีผนังกั้นและไม่มีอะไรให้พิงของ ส่วนอีกห้องเป็นครัวผนังกระเบื้องขาวกับเคาน์เตอร์หินสีดำ

ของที่เราทำให้บ้านนี้เป็นไม้สักเก่าทั้งหมด — โต๊ะยาวขาทึบกับม้านั่งที่ใช้ขาทรงเดียวกัน เก้าอี้พนักโค้งมีเท้าแขนสำหรับห้องกินข้าว และเก้าอี้พนักสูงอีกชุดสำหรับฝั่งครัว ส่วนแผ่นชั้นไม้ในช่องใต้เคาน์เตอร์ครัว บันได และฝ้าไม้ใต้ชายคาด้านนอก เป็นงานของตัวบ้าน ห้องกินข้าวไม่มีผนังให้ยึด โต๊ะจึงต้องใหญ่พอจะถือกลางห้องขนาดนั้นไว้ได้ด้วยตัวเอง และวางยาวไปตามแนวประตูกระจก คนที่นั่งฝั่งม้านั่งจึงหันหน้าออกสวนได้ทั้งแถว

ชุดนี้แบ่งน้ำหนักออกเป็นสองฝั่งชัดเจน โต๊ะกับม้านั่งคือฝั่งหนัก ขาเป็นไม้หน้าตัดใหญ่หนาเท่าตัวท็อป และตั้งชิดมุมจนหน้าขาเสมอกับปลายท็อปพอดี ทั้งตัวจึงอ่านเป็นก้อนเดียว ไม่ใช่ท็อปที่วางอยู่บนขา ม้านั่งใช้ขาทรงเดียวกันย่อลงมาที่ระดับที่นั่ง ส่วนเก้าอี้คือฝั่งเบา ขากลมเรียว พนักดัดโค้งรับหลัง ไม่ไปแข่งน้ำหนักกับโต๊ะ สิ่งที่ผูกสองฝั่งไว้ด้วยกันคือทั้งชุดไม่มีเหลี่ยมคมสักเส้นเดียว ขอบท็อป มุมขาทึบ พนักเก้าอี้เท้าแขน ไปจนถึงพนักโค้งของเก้าอี้ในครัว ถูกลบมุมและดัดโค้งหมด ห้องที่มีของอยู่ไม่กี่ชิ้นแบบนี้จึงยังอ่านเป็นชุดเดียว ไม่ใช่ของสามแบบที่บังเอิญมาอยู่ห้องเดียวกัน

บ้านกลางสวนส่งแดดกับความชื้นถึงตัวเฟอร์นิเจอร์มากกว่าบ้านในเมือง กระจกเปิดสองด้าน แดดเช้ากับแดดบ่ายวิ่งผ่านท็อปคนละเวลากัน พอถึงหน้าฝนความชื้นในอากาศก็ขึ้นลงแรงกว่าในเมือง ไม้ที่จะอยู่ในห้องแบบนี้ได้ต้องนิ่งพอจะไม่ขยับตามอากาศทุกฤดู อีกอย่างคือห้องยังโล่ง ไม่มีของชิ้นไหนมาบังกันเลย ขาไม้หน้ากว้างขนาดนั้นเป็นผิวเรียบผืนใหญ่ที่ซ่อนอะไรไม่ได้ ตรงไหนไม่เนียนจะเห็นตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้าห้อง