Cupboards to the Ceiling

ห้องนี้เป็นห้องกินข้าวที่ต่อเข้ากับครัว ผนังทาขาวเรียบ พื้นเป็นกระเบื้องสีอ่อนขัดเงา แอร์ติดอยู่สูงที่มุมหนึ่ง ด้านซ้ายเป็นหน้าต่างบานเลื่อนกรอบดำที่มีมู่ลี่ม้วนอยู่ด้านบน และปลายอีกด้านหนึ่งเป็นช่องประตู ผนังยาวที่ขึงอยู่ระหว่างช่องทั้งสองนี้คือผนังเดียวในห้องที่ไม่มีอะไรอยู่เลย ตั้งแต่พื้นขึ้นไปจนถึงฝ้า

ของเราในห้องนี้มีอย่างเดียว คือตู้เก็บของไม้สักเก่าที่กินผนังด้านนั้นทั้งด้าน จากพื้นขึ้นไปชนฝ้า ของอื่นทุกอย่างที่เห็นในเฟรม ทั้งหน้าต่าง มู่ลี่ ฝ้า พื้นกระเบื้อง และหน้าไม้ที่โผล่อยู่ตรงขอบล่างของภาพ เป็นงานของตัวบ้าน ความยาวของตู้ไม่ได้เลือกเอาเอง มันถูกกำหนดมาแล้วโดยช่องหน้าต่างด้านหนึ่งกับช่องประตูอีกด้านหนึ่ง ตู้จึงหยุดก่อนถึงทั้งสองช่อง เหลือผนังขาวคั่นไว้พอดีให้บานหน้าต่างเลื่อนได้เต็มระยะและมู่ลี่ม้วนลงมาได้โดยไม่ติดตัวตู้

ที่จริงตู้ใบนี้คือของสามอย่างที่ต่อกันอยู่ในกรอบเดียว แถวบนสุดเป็นบานทึบที่ต้องปีนขึ้นไปเปิด แถบกลางเป็นบานเลื่อนกระจกที่มองทะลุเห็นชั้นทั้งหมดโดยไม่ต้องเปิด และแถวล่างกลับมาเป็นบานทึบอีกครั้ง สิ่งที่ทำให้ทั้งสามแถวยังอ่านเป็นชิ้นเดียวคือหน้าบานทุกบานวางลายไม้ตั้งขึ้นในแนวเดียวกันหมด ไม่มีบานไหนวางลายขวาง และมือจับทุกจุดเป็นร่องเซาะเข้าไปในขอบบาน ไม่มีโลหะยื่นออกมาให้สะดุดตาสักจุดเดียว หน้าตู้ทั้งผนังจึงเป็นระนาบเรียบระนาบเดียว มีแค่แถบกระจกตรงกลางเท่านั้นที่เปิดให้มองเข้าไปข้างใน

ห้องกินข้าวที่ติดครัวคือห้องที่ของเข้าออกทุกวัน จานชามที่ล้างแล้วต้องกลับขึ้นชั้นทุกมื้อ ผนังนี้จึงไม่ได้แบ่งของตามประเภท แต่แบ่งตามว่าหยิบบ่อยแค่ไหน ของที่ใช้ทุกวันอยู่ในแถบกลางที่ระดับสายตา เลื่อนเปิดได้ด้วยมือเดียวขณะที่อีกมือยังถือจานอยู่ ส่วนของที่ใช้ปีละไม่กี่ครั้งขึ้นไปอยู่แถวบนสุดที่ต้องใช้บันได ที่สำคัญกว่านั้นคือเมื่อตู้ขึ้นไปจนชนฝ้าแล้ว มันก็ไม่เหลือหลังตู้ให้เป็นที่วางของที่ไม่มีใครเอาลงมาอีกเลย และไม่เหลือที่ให้ต้องปีนขึ้นไปเช็ดทุกปีด้วย