Everything Under the Tabletop

ห้องกินข้าวห้องนี้มีของอยู่เต็มไปหมดก่อนโต๊ะจะเข้ามา กรอบรูปแขวนเรียงกันเต็มผนัง ตู้กระจกใส่ของสะสม ต้นไม้ในกระถางสองสามใบ โคมแขวนสองดวงอยู่เหนือกลางโต๊ะ ผ้าม่านหนาสีเทาเข้มปิดยาวลงมาจรดพื้น พื้นกระเบื้องมันจนสะท้อนทุกอย่างขึ้นมา และเก้าอี้รอบโต๊ะก็ไม่มีตัวไหนซ้ำแบบกันเลยสักคู่

งานของเราในบ้านนี้คือขาโต๊ะ ไม่รวมท็อป ท็อปเป็นของที่บ้านนี้มีอยู่ก่อนแล้ว และแบบก็มาจากทางลูกค้า สิ่งที่เราทำคือขึ้นโครงไม้สักเก่าตามแบบนั้นให้รับท็อปเดิมใบนั้นได้จริง ความยาวของโครงจึงถูกกำหนดโดยของที่มีอยู่ก่อน ไม่ใช่โดยเรา โครงจบร่นเข้ามาจากขอบท็อปเท่ากันทุกด้าน และขาทั้งสี่ต้นถอยเข้ามาจากมุมพอสมควร คนที่นั่งหัวโต๊ะจึงยังสอดเข่าเข้าไปได้โดยไม่ชนขา

โจทย์ของงานชิ้นนี้ไม่ใช่การไปเข้าชุดกับของอีกหลายชิ้น แต่คือทำให้ของใหม่กับท็อปเดิมอ่านเป็นโต๊ะตัวเดียวกัน โครงใต้ท็อปเลยทำตัวเบาที่สุดเท่าที่ยังรับน้ำหนักไหว ขาเรียวสอบลงไปหาปลาย คาดกลางแตกออกเป็นแฉกไปจบที่หัวขาทั้งสี่ต้น ทุกเส้นลบมุมจนไม่มีเหลี่ยมคมมาตัดเงาที่อยู่ใต้ท็อป มองจากที่นั่งจะเห็นแค่เส้นบาง ๆ ไม่กี่เส้นอยู่ใต้แผ่นไม้ ในห้องที่เก้าอี้ทุกตัวเป็นคนละแบบ โต๊ะไม่ได้มีหน้าที่ไปเข้าชุดกับใคร มันต้องเป็นชิ้นที่เงียบที่สุดในห้องแทน

โต๊ะกินข้าวคือของที่โดนจับต้องหนักที่สุดในบ้าน เก้าอี้ถูกลากเข้าออกวันละหลายรอบ ขาโต๊ะโดนเตะ โดนปลายไม้ถูพื้น โดนเครื่องดูดฝุ่นชนทุกอาทิตย์ แดดจากประตูกระจกวิ่งมาถึงขาอยู่ช่วงหนึ่งของวัน และน้ำหนักท็อปทั้งแผ่นลงมาอยู่ที่จุดต่อไม่กี่จุดของโครงนี้ตลอดเวลา มันเป็นส่วนที่แทบไม่มีใครก้มลงไปมอง แต่ถ้าส่วนนี้พลาด ทั้งโต๊ะก็จบ