Concrete Left as the Finish

บ้านหลังนี้ถูกปล่อยไว้อย่างที่มันออกมาจากแบบหล่อ รอยไม้แบบกับรูสลักขึ้นทั่วผนังและเพดาน ท่อร้อยสายเดินลอยให้เห็นเต็มตา พื้นปูกระเบื้องสีเทา และประตูสีขาวบานเดียวคือของชิ้นเดียวในห้องที่ทาสี ไม่มีการฉาบ ไม่มีการกรุทับ ในห้องนั่งเล่น คอนกรีตเดินจากพื้นขึ้นไปถึงคานแล้วออกไปจนสุดกระจกโดยไม่มีอะไรมาคั่น

ของเราคือไม้สักเก่า เตียงแพลตฟอร์มสามตัวในสองห้องนอน ตู้เสื้อผ้าห้องละใบ และผนังห้องนั่งเล่นที่เป็นแผ่นชั้นกับตู้แขวนสองใบ ใบหนึ่งซอยเป็นช่องตั้งสำหรับแผ่นเสียง ส่วนรางเหล็กที่ชั้นเกาะอยู่ กระเบื้อง ประตู โคมไฟ และโซฟา ไม่ได้อยู่ในงานไม้ชุดนี้ ผนังด้านนั้นวางตำแหน่งโดยนับของที่ติดอยู่ก่อนแล้วด้วย กลุ่มแผ่นสวิตช์กลางผนังจึงตกอยู่ในช่องว่างพอดี ระหว่างแผ่นชั้นด้านบนกับตู้สองข้าง ยังเอื้อมกดได้ตามปกติ

ของทุกชิ้นทำด้วยกติกาชุดเดียวกัน ไม้สักเก่ามาจากล็อตเดียวกันทั้งสามห้อง สีจึงเดินจากหัวเตียงในห้องนอนไปถึงแผ่นชั้นในห้องนั่งเล่น หน้าบานทุกใบเป็นแผ่นเรียบ ไม่มีบัว ไม่มีมือจับยื่นออกมาสักชิ้น ตู้เสื้อผ้าเปิดด้วยร่องที่เซาะไว้ตรงขอบบาน ตู้แขวนก็ใช้ร่องแบบเดียวกันบนหน้าลิ้นชัก ที่แหกกฎมีอยู่ที่เดียวคือหัวเตียง แต่ละแผ่นตัดให้กว้างกว่าตัวเตียงที่มันอยู่ด้วย แผ่นไม้จึงกลายเป็นตัวชิ้นงาน ส่วนฐานข้างล่างหายไปจากสายตา

คอนกรีตไม่ช่วยทำให้ห้องนุ่มขึ้นเลย มันเก็บแสงเย็น สะท้อนเสียง และไม่รับรอย ไม้สักเก่าจึงเป็นของอย่างเดียวในสามห้องนี้ที่จะเปลี่ยนไปตามการใช้ ขอบเตียงที่เหยียบทุกเช้า บานตู้ที่เปิดด้วยนิ้วชุดเดิม แผ่นชั้นที่ถูกจัดใหม่ทุกครั้งที่มีของเข้าบ้าน และผนังห้องนั่งเล่นจะเป็นด้านที่เปลี่ยนเร็วที่สุด เพราะเป็นงานเดียวที่ทำมาให้ขยับได้ ทั้งแผ่นชั้นและตู้ทั้งสองใบเกาะอยู่บนรางที่มีรูรับ ตำแหน่งของมันจึงเป็นเรื่องที่ตัดสินใจใหม่ได้เรื่อย ๆ