Counter Against Teal Tile

ร้านนี้เพิ่งเปิดใหม่ ตอนถ่ายรูปข้างนอกยังขึงผ้าใบสีฟ้าอยู่ มีต้นกล้วยกับราวระเบียงอยู่หลังหน้าต่าง ข้างในทาผนังขาว ฝ้าตีระแนงขาวเห็นโครงจันทัน พื้นปูกระเบื้องลายปูนขัดสีเทา และมีแถบกระเบื้องเคลือบสีเขียวน้ำทะเลพาดยาวไปตลอดผนังฝั่งบาร์ เป็นสีเดียวที่มีอยู่ในห้องทั้งห้อง ส่วนประตูไม้ วงกบ และกรอบหน้าต่างไม้เป็นงานของตัวอาคารเอง ถึงโทนสีจะใกล้กันมากก็ตาม

ของที่เราทำให้ร้านนี้อยู่ทั้งสองฝั่งของห้อง ฝั่งลูกค้าได้โต๊ะ เก้าอี้ ม้านั่ง และโต๊ะยาวริมหน้าต่างกับเก้าอี้สูงประจำโต๊ะ ส่วนฝั่งคนทำงานได้เคาน์เตอร์บาร์หน้าไม้ทั้งตัว กับตู้แขวนผนังเหนือเคาน์เตอร์ ไม้สักเก่าทั้งหมด โต๊ะยาวริมหน้าต่างทำความยาวเท่าช่วงหน้าต่างพอดี เริ่มตรงที่ผนังจบและไปสุดตรงที่ช่องหน้าต่างจบ ไม่เลยออกมากินทางเดิน และตู้แขวนก็ลงเต็มช่วงผนังระหว่างวงกบประตูสองบานพอดีเช่นกัน

ของในร้านนี้สีไม่เท่ากันเลยสักชิ้น มีตั้งแต่โทนน้ำผึ้งอ่อนไปจนถึงน้ำตาลเข้มเกือบดำ วางอยู่ในห้องเดียวกัน แต่ยังอ่านเป็นชุดเดียว เพราะมันไม่ใช่ไม้คนละชนิด มันคือไม้สักเก่าที่ผ่านอายุมาไม่เท่ากัน สีที่ต่างจึงเป็นสีในตระกูลเดียวกันที่ไล่ระดับกันไป ไม่ใช่สีที่ตีกันเอง อีกอย่างที่มัดไว้คือทุกชิ้นถูกทำด้วยรูปทรงชุดเดียวกัน ไม้หน้าตัดสี่เหลี่ยม มุมฉาก แผ่นเรียบ ไม่มีเส้นโค้งและไม่มีของกลึงอยู่ในร้านสักชิ้น หน้าเคาน์เตอร์เป็นแผ่นเรียบในกรอบ บานตู้แขวนก็เป็นแผ่นเรียบในกรอบแบบเดียวกันที่ย่อขนาดลงมา ของที่ติดอยู่กับผนังกับของที่ยกย้ายได้จึงพูดภาษาเดียวกันหมด

เคาน์เตอร์คือของที่โดนหนักที่สุดในร้าน หนักกว่าโต๊ะทุกตัวรวมกัน คนชงยืนอยู่กับมันทั้งวัน เคาะด้ามชง วางเหยือก น้ำหก นมหก กากกาแฟลงตรงเดิมซ้ำ ๆ และขอบด้านหน้าคือจุดที่ลูกค้ายืนพิงแล้วมองไม้จากระยะไม่ถึงคืบ ตู้แขวนก็มีตำแหน่งที่โหดของมันเอง เพราะแขวนอยู่เหนือเครื่องชงพอดี ไอน้ำลอยขึ้นไปหามันทุกแก้วที่ทำ ส่วนโต๊ะฝั่งลูกค้าตอนนี้ไม่ได้รับแค่แก้วกาแฟ เพราะร้านขายอาหารด้วย จานร้อนกับน้ำจิ้มลงโต๊ะทุกวัน ของสามอย่างนี้เลยสึกกันคนละแบบ ทั้งที่เป็นไม้ชุดเดียวกัน