Every Seat Against the Glass

ร้านเป็นอาคารหลังเล็กแยกหลังเดี่ยว ผนังขาว พื้นปูลายไม้โทนน้ำตาลเข้ม เปิดหน้าต่างบานใหญ่สองด้านออกไปทางระเบียงที่ปลูกต้นไม้ไว้เต็ม แสงจึงเข้ามาจากสองทางตลอดวัน พื้นที่ในร้านมีไม่มาก เคาน์เตอร์ไม้สีอ่อนกินไปหนึ่งด้าน ที่เหลือต้องเผื่อไว้เป็นทางเดินจากประตูเข้าไปสั่งของ

ของที่เราทำให้ร้านนี้คือชุดที่นั่งริมกระจก — โต๊ะสูงสองตัว ตัวยาวกับตัวสั้น เก้าอี้สูงมีพนักพิงประจำโต๊ะ และสตูลเตี้ยหน้าโค้งไม้สีอ่อนอีกตัวหนึ่ง โต๊ะสองตัวไม่เท่ากันเพราะช่องผนังสองช่องไม่เท่ากัน ตัวยาววางไปตามแนวหน้าต่างบานใหญ่ ตัวสั้นทำเท่าช่วงที่เหลือระหว่างหน้าต่างกับมุมห้อง ที่นั่งทั้งหมดจึงเรียงชิดขอบร้าน กลางร้านเหลือโล่งไว้ให้เดิน

ในห้องนี้มีไม้อยู่สองโทน ของเดิมในร้านเป็นไม้สีอ่อน ชุดของเราเป็นโทนน้ำตาลเข้ม และของเราอยู่ทั้งสองโทน โต๊ะสูงกับเก้าอี้สูงถือเส้นเข้มยาวไปตามแนวหน้าต่าง ส่วนสตูลหน้าโค้งเป็นไม้สีอ่อนที่ยกไปวางตรงไหนก็เข้ากับของเดิมที่มีอยู่ สิ่งที่มัดชุดสูงให้เป็นชุดเดียวกันคือไม้หน้าตัดสี่เหลี่ยมขนาดเดียวกันที่ใช้ซ้ำตั้งแต่ขาเก้าอี้ไปจนถึงขาโต๊ะ กับคาดล่างของเก้าอี้ที่อยู่ระดับเท่ากันทุกตัว มองจากด้านข้างจึงเห็นเป็นเส้นเดียววิ่งผ่านทั้งแถว ท็อปทุกใบเป็นไม้ประกบเรียงลายไปตามความยาวโต๊ะ โต๊ะสองตัวที่อยู่คนละช่วงผนังเลยอ่านเป็นงานชุดเดียวกัน

เก้าอี้สูงสึกคนละแบบกับเก้าอี้กินข้าว คนต้องเหยียบคาดล่างขึ้นและลงทุกครั้ง น้ำหนักลงจุดเดิมซ้ำ ๆ ทั้งวัน ส่วนท็อปโต๊ะสูงอยู่ระดับสายตาคนยืน รอยที่โต๊ะเตี้ยมองข้ามได้ บนโต๊ะสูงจะเห็นเต็มตา และหน้าต่างที่เปิดสองด้านก็แปลว่าแดดวิ่งผ่านท็อปแทบทั้งวัน ที่นั่งแบบนี้จึงกินงานไม้มากกว่าที่ตาเห็น